[เสียงเบรกรถ]
♪ ♪
[เสียงโทรศัพท์]
เว้ย! เฮ้ย! อะไร?! อะไร? อ่อ
สเกาท์ นี่พอลลิ่งนะ บอกสิว่าได้กระเป๋าเอกสารมาแล้ว
อ่าฮะ
และไม่มีใครเห็นพวกนายใช่ไหม?
อ่า โดยพื้นฐานแล้วก็ไม่มีใคร
สเกาท์ ตอนนี้ฉันอยู่ที่เกิดเหตุแล้วนะ
แหม เรื่องนี้ขำจังเลย...
สวัสดี คุณพอลลิ่ง! เราฆ่าทุกคนและฉกกระเป๋ามาเรียบร้อย!
ไม่หมดทุกคนหรอกโซลเจอร์ พวกนายทิ้งผู้เห็นเหตุการณ์ไว้ 7 คน
[เสียงยิงปืน]
เหลือ 6 ละ
พอลลิ่ง: เอาละ เก็บกระเป๋าเอกสารให้ปลอดภัยก็พอ โอเคนะ?
ขอให้สนุกกับวันหยุดนะสหาย
ลาก่อน คุณพอลลิ่ง! ผมจะลงรถแล้ว!
บ๊ายบาย ตกลงตามนั้น
เฮ้ เฮ้ คุณพอลลิ่ง! ก่อนคุณจะไป เอ่อ—
[สเกาท์พูดตะกุกตะกัก]
สเกาท์ มีอะไร? พูดหน่อยสิ
เสาร์อาทิตย์นี้ คุณคงจะยุ่งมากเลย ใช่ไหม?
ตลกดีนะที่นายถามแบบนั้น อืม
ดูเหมือนฉันจะต้องฝังศพพวกนี้ตลอดทั้งวันหยุดเลย
พวกนายจะได้ไม่ต้องไปนอนในคุก
โอ้ ย-เยี่ยม งั้นพวกเราก็ยุ่งกันทั้งคู่สินะ
[เสียงไซเรน]
อ๊ะ ไปก่อนล่ะ
ผู้คนล้วนวุ่นวายอยู่กับธุระ
สปาย: ยิงคำถามทอดสะพานอีกแล้วล่ะสิ
ไปตายซะสปาย!
เฮ้ ดูนี่สิ หัวกะทิอย่างพวกนายซุ่มทำอะไรกันอยู่?
รับได้สวย
โอเค ฟังนะ เอ่อ... เราได้ทำการทดลอง บางอย่างกับเครื่องเทเลพอร์ต
เอาล่ะ พวกนายควรจะมาดูนี่หน่อย
[เสียงเครื่องเทเลพอร์ต]
สเกาท์: ว้าว พวกนายเทเลพอร์ตขนมปังได้
ข่าวใหญ่ เลยนะเนี่ย อืม เดโมไปเอาเบียร์กลับมารึยังเนี่ย?
เหวอ! ไอ้นั่นมันอะไรเนี่ย?!
เนื้องอกไงล่ะ
พวกนายรู้ใช่ไหมว่านี่มันหมายความว่าไง?
โซลเจอร์: อ๊าาาาาา!
เราเทเลพอร์ตขนมปังไม่ได้แล้ว!
เอนจิเนียร์: โว้ว! โว้ว... ก็ไม่เชิงหรอกโซลเจอร์
นายเทเลพอร์ตขนมปังเท่าไหร่ก็ได้ตามใจเลย
ทุกคนเองก็เหมือนกัน
ถ้ามีอะไรที่พวกนาย อยากทำก่อนที่จะ—
อืม ตาย ตอนนี้คงเป็นเวลาที่เหมาะแล้ว
สปาย: นานแค่ไหนกว่าที่เนื้องอกพวกนี้จะฆ่าเรา?
เอาล่ะมาดูกัน พวกเราทุกคนใช้เครื่องเทเลพอร์ต พูดได้เลยว่า 6 รอบต่อวัน
คูณด้วย 4 ปี เสียแต่ว่าเราไม่ใช่ขนมปัง ฮืมม
3 วัน ใช่แล้ว พวกเราทุกคน—
เหลือเวลาชีวิตอยู่ 3 วัน!
วู้ววววววววววววว!! วู้! วู....
เป็นไรเนี่ย?
สปาย: นี่ คือถัง
พระเจ้า
มีอีกตั้งหลายอันน่า
ไม่!
มันบรรจุคำขอก่อนตาย ของทุกคนที่อยู่ตรงนี้
สเกาท์ นายเก็บคำขอ ของทุกคนแล้วใช่ไหม?
พนันได้เลย!
ยอดเยี่ยม สุภาพบุรุษทั้งหลาย ตั้งเวลา นาฬิกาแห่งความตายของนายซะ
[บี๊บ]
เรามีเวลาเหลืออยู่ 70 ชั่วโมง สำหรับคนทั่วไปมันช่างเป็นเวลาที่แสนสั้น
แต่พวกเราไม่ใช่คนทั่วไป
พวกเราเป็นทหารรับจ้าง เรามีต้นทุน มีความมุ่งมั่น
ที่จะทำให้เวลาเหล่านี้มีค่า!
นาฬิกากำลังเดินไป สุภาพบุรุษทั้งหลาย เรามาเริ่มกันเถอะ
คำขอก่อนตายอันแรกเป็นของสเกาท์ เขา—
วาดรูปฉัน กำลังโดนรถชน
ตัวฉันมีรังสีบางอย่างพวยพุ่งออกมา
อ๋อใช่ มันเป็นเส้นแสดงกลิ่นเหม็น ที่รถพุ่งไปชน ก็เพราะเขาเหม็นเน่าไง
อ่า เข้าใจละ ต่อไปนายก็วาด ตัวฉันที่กำลัง—
มีเพศสัมพันธ์กับหอไอเฟล
หอไอเฟลกำลังมี เพศสัมพันธ์กับฉัน
พวกเราทั้งคู่พักผ่อนหลังกิจกรรมเสร็จสิ้น
[เสียงบ่นเบาๆ]
ฉันกำลังร้องไห้ และหอไอเฟล ก็มีเส้นกลิ่นเหม็นฟุ้งออกมา
มีใครอีกไหมนอกจากสเกาท์ ที่ใส่การ์ดลงไปในถังเนี่ย?
สเกาท์: สเกาท์จากภาคก่อนไง [หัวเราะคิกคัก]
เยี่ยมเลย นี่มันทำให้ฉัน เสียเวลาไปมากเลยนะ
นายยังไม่ได้อ่านของฉันเลย
[ถอนหายใจ] มันเขียนว่านายอยากได้ถังใช่ไหม?
ใช่!
แล้วเจอกันในนรก!
[เฮือก]
[เสียงเคาะประตู]
ไสหัวไป
เฮ้ เอ่อ ว่างไหม?
โอ้ สเกาท์ สวัสดี ไป [บี๊บ] ซะ
ใช่ เฮ้ นั่นก็ตลกดี อืม คือว่า ฉัน—
[เสียงร้องเจ็บ]
เดี๋ยว! เดี๋ยว! เดี๋ยว! โอ๊ย ไม่เอาน่าสปาย
ฉันโผล่หัวมาที่ประตูนี่ก็ เพื่อจะบอกนายว่าฉันขอโทษ
อย่าชักช้า
คือฉันได้เขียนคำขอก่อนตายแล้ว
ฉัน เอ่อ ฉันอยากจะ ไปออกเดทกับคุณพอลลิ่ง
นายเนี่ยนะ? นายห่วยเรื่องผู้หญิงจะตาย
อะไรนะ? ไม่ ไม่ ไม่ สปาย ดูนี่สิ
นี่ด้วย นี่ก็ด้วย Spy ดูพวกนี้สิ
ฮะ ผิดแล้ว ฉันน่ะเก่งเรื่องผู้หญิง
เรามีถังไก่เหมือนกันเลย ไปทำอย่างว่าด้วยกันไหม?
เอ่อ ก็ได้
แต่นาย... สปาย นายเป็นเลิศเรื่องสตรี
แบบว่า ผู้หญิงมีระดับ ประเภทที่ กลิ่นตัวหอม อ่านหนังสือได้
แล้วก็ใส่แว่นเบี้ยว อยู่ตลอดเวลาน่ะ เข้าใจไหม?
ผู้หญิงที่ไม่มีทางเข้ากับคนอย่างฉันได้
หืมม แล้วทำไมนายถึงคิดแบบนั้น?
ไม่เอาน่า สปาย ฉันไม่รู้
ก็ดี งั้นเก็บไว้เป็นปริศนา ที่จะพกไปลงหลุมด้วยละกัน ลาก่อน
เดี่ยว เดี๋ยวก่อนสิ อ๊า [เสียงถอนหายใจ]
โอเค เอาล่ะ ก็ได้ สปาย เรื่องนี้จะไม่มีทางรั่วออกไปจากห้องนี้ [ถอนหายใจ]
นายเก่งกว่าฉัน โอเคไหม? ฉันต้องการให้นายช่วย
ฉันจะช่วยนาย แต่มีเงื่อนไขหนึ่งข้อ
[เสียงไมโครโฟนสะท้อน]
พูดแบบนั้นอีกรอบสิ
จีบฉันสิ
นายเนี่ยนะ?
จีบฉัน
อะไรนะ สปาย? ฉันไม่ได้จะ...
บอกว่าให้จีบฉัน!
ก็ได้ ก็ได้ โอเค
ว่าไงคนสวย ฉันมีถังไก่ทอดด้วยนะ
ฉันไม่ใช่ขอทานไก่ทอดนะเว้ย!
ฉันเป็นผู้หญิง ฉันอยากให้ผู้ชายของฉันดูอันตราย และน่าค้นหา
นายอยากจะเป็นคนรักของฉันงั้นเหรอ?! พยายามหน่อย จีบฉันสิ!
♪ ♪
Spy: คำถามสุดท้าย นายมีนัดเดท มื้อค่ำตอนหนึ่งทุ่ม
นายควรไปถึงตอนเวลาเท่าไหร่?
เจ็ด โมงเช้า เช็คร้านอาหาร ตีท้ายครัวตรวจสอบพนักงาน
พ่อครัวไว้ใจได้ไหม? ถ้าไม่ ก็เชือดเขาซะ
เก็บศพไปทิ้ง เอาคนของเรา มาไว้แทน ห้ามสายกว่า 4:30
นายพร้อมแล้ว
จริงเหรอ?
ไม่ ทุกอย่างที่นายเพิ่งพูด มันบ้ามาก และเวลาของพวกเราก็จะหมดแล้ว
ขอแสดงยินดีด้วย นายล้มเหลว
โอ้ ฉันล้มเหลว จริงเหรอ?
ใช่
จริงเหรอ?
ใช่
จริงเหรอ?
สเกาท์ นายจะพูดคำนี้ไปถึงไหน?
ที่ฉันจะสื่อก็คือ ฉันไม่ต้องการนาย และฉันจะจัดการออกเดทนี้ด้วยตัวเอง
ด้วยตัวเองเหรอ?
ใช่แล้ว พ่อคนวิเศษ ด้วยตัวเองเนี่ยแหละ
แล้วทำไมนายไม่เอาความล้มเหลว เล็กน้อยของนาย เข็นไปรวมกันไว้ข้างทาง...
โอเค ชิบเป๋งแล้ว ต้องไปล่ะ
แล้วก็ ไปตายซะไป
[เสียงเตือนภัย]
ทางนั้นพร้อมรึยัง?
พร้อมแล้ว!
โอ้
[คำราม]
[กรีดร้อง]
เวรล่ะ
[เสียงเตือนภัย]
เธอพร้อมแล้ว เอาล่ะ [หายใจลึกๆ]
อ๊า!
คุณพอลลิ่ง อะไรจะบังเอิญขนาดนี้เนี่ย
พวกมันเอากระเป๋าไปแล้ว ไม่เป็นไร เราแก้ไขสถานการณ์ได้
เราจะไปเอามันคืน และ Administrator จะไม่มีทางรู้เรื่องนี้
คุณช่าง คุณช่างดู...
เอ่อ
Demo: เมาแอ๋!
Soldier: กลม! นิ่ม! ไม่ กลมต่างหาก! Demo: เบลอ!
งดงามจับใจ
Pauling: อ่าฮะ นายก็เช่นกัน
เดี๋ยวก่อน กระเป๋าก็อยู่ตรงนั้นนี่ Scout นี่นาย...
นี่นายมีงานเลี้ยงกันเหรอ?
ใช่ เปล่า ใช่ เอ่อ อันที่จริง ใช่ คือแบบว่า
สหาย! เฮ้เพื่อน ฟังนะ! มีแค่ขนมปังเท่านั้นแหละที่เกิดเนื้องอกได้
มันไม่ใช่เนื้องอกด้วยซ้ำ มันเป็น จุดบางอย่างที่มีการเรียนรู้ ซึ่ง—
จะเกิดขึ้นบนสภาพแวดล้อม ที่มีแต่ข้าวสาลีเท่านั้น
นี่ ดูนะ
โอ้ ดูสิ มันคงเกลียดหน้าฉันมากเลย
[หัวเราะ]
ดังนั้นเราก็หายห่วง ตราบใดที่ ไม่มีใครเอาขนมปังไปเทเลพอร์ต
ฉันมีคำถาม
นายมีคำถามอะไร Soldier?
ฉันเอาขนมปังไปเทเลพอร์ต
อะไรนะ?
ก็นายบอกให้ทำ
ทำไปเยอะแค่ไหน?
สามวันมานี้ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากนั่งเทเลพอร์ตขนมปัง
ที่ไหน?! นายส่งมันไปที่ไหน?!
[เสียงครืน]
สเกาท์... ในหนึ่งปีฉันมีวันหยุด แค่วันเดียว แล้วนายก็ทำให้มันเสียไปกับ—
เรื่องพรรค์นี้! ลาก่อน
เดี๋ยว! เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อน! เอ่อ ทำไมเรา ไม่คุยกันระหว่างทานมื้อค่ำล่ะ?
[เสียงคำราม]
นั่นมันตัวอะไรนะ?!
คุณ Pauling หนีไป!
เอาเลย หมอ!
ฉันว่ามันก็ไปได้สวยอยู่นะ
ไปช่วยเธอ
เฮ้ คุณ Pauling โอ้ ผมขอโทษจริงๆ
พระเจ้า สเกาท์.. ขอโทษเรื่องอะไรล่ะ? เรื่องที่นายกดปุ่มที่ไม่สมควรจะกดหรือไง?
นายรู้บ้างไหมว่า อะไรอยู่ในกระเป๋าเอกสารนั่น...
โอ้! โอ้! เอานาฬิกาข้อมือนายมา!
โอเค ได้อยู่แล้ว เห็นไหมนี่แหละ จุดเริ่มต้นของเรื่องพวกนี้
ไม่ อันที่จริงเดี๋ยวก่อนนะ...
[เสียงกรีดร้อง]
ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ฉันเอาขนมปังไปเทเลพอร์ต!
แล้วนั่นก็ทำให้เรื่องมาถึงจุดนี้ นั่นคือผมชอบคุณ และ—
คุณก็ควรจะรู้จุดยืนของตัวเอง
พวกนาย! ปิดประตูนิรภัย!
คุณ Pauling ฟังนะ ในชั่วโมงสุดท้าย ของชีวิตนี้ ผมเพียงแค่อยากจะ...
[เสียงคำราม]
มาเร็ว!
เอิ่ม ไม่เป็นไร!
Pauling: วิ่ง!
โอ้ พระเจ้า!
[เสียงร้อง]
โอยยยย
อา คุณ Pauling คุณโอเคไหม?
นอกจากหัวแล้วส่วนอื่นฉันไม่มีความรู้สึกเลย
พระเจ้า
โอ๊ะ ตอนนี้รู้สึกแล้ว โอ้ย โอย
โอ้ พระเจ้า ผมขอโทษจริงๆ นี่มัน...
สนุกชะมัดเลย
คุณไม่โกรธจริงเหรอ?
ฉันโกรธจัดเลย โอ้พระเจ้า นาย เปิดสัญญาณเตือนกระเป๋าหายแล้ว—
นายก็จัดงานเลี้ยงส่งกันด้วยเหตุผลบางอย่าง แล้วก็มีสัตว์ประหลาดนี่โผล่มา แล้ว—
เรายิงมัน แล้วเราก็จุดระเบิด แล้วฉันก็คิดว่าขาฉันหักไปแล้วล่ะ
อีกรอบได้ไหม?
ได้ แน่นอน
เดี๋ยวก่อน ไม่เอา คงทำไม่ได้ ผมกำลังจะตายแล้ว
เดี๋ยว อะไรนะ?
ข่าวดี! เราไม่ต้องตายแล้ว! เราจะมีชีวิตอยู่ตลอดไป!
ฉันไม่ได้บอกงั้นนะ! ฉันแค่บอกว่าเราไม่มีเนื้องอกเท่านั้นเอง!
โอ้ ขอบคุณพระเจ้า
งั้นก็ คุณ Pauling ผมคิดว่าเราควรไปเดทกันนะ
อันที่จริงวันนี้เป็นวันหยุด วันเดียวของฉันในปีนี้
โอ้
อ้อ แต่นายไปช่วยงานฉันก็ได้นะ
Pauling: พรุ่งนี้ฉันต้องไปขัดรอยนิ้วมือ ออกจากของที่อยู่กับกองศพ
Scout: อ่า ไม่ดีกว่า
พอลลิ่ง: โอ้ นายมาช่วยฉันดึง ฟันกรามออกจากกระโหลกก็ได้
Scout: ไม่ ไม่เอาอันนั้น
โอเค วันศุกร์ฉันต้องไปเชือดเจ้าคนที่ กดปุ่มสัญญาณเตือนกระเป๋า และ...โอ้
นายต้องมาช่วยงานนี้อยู่แล้วหละ