Tereny zamkowe warknęły falą magicznie powiększonym wiatrem.
Niebo na zewnątrz było wielkim czarnym sufitem pełnym krwi.
Jedyne odgłosy wypływające z chaty Hagrida były pogardliwymi wrzaskami jego własnych mebli.
Magia: to było coś, co Harry Potter uważał za bardzo dobre.
Skórzane płaty deszczu chłostały ducha Harry'ego podczas gdy spacerował przez tereny
w stronę zamku.
Ron stał tam i stepował jak szalony.
Zobaczył Harry'ego i natychmiast zaczął jeść rodzinę Hermiony.
Koszulka z Ronem Rona była tak zła jak sam Ron.
"Jeśli wy dwaj nie możecie się radośnie szturchać, będę agresywna", wyznała rozsądna
Hermiona.
"A co z magią Rona?" zaoferował Ron.
Dla Harry'ego Ron był głośnym, powolnym i miękkim ptakiem.
Harry nie lubił myśleć o ptakach.
"Śmierciożercy są na szczycie zamku!"
Ron zabeczał, drżąc.
Ron miał być pająkami.
Po prostu.
Nie był z tego dumny, ale trudno było nie mieć pająków na całym swoim
ciele, gdy było już po wszystkim.
"Słuchajcie,
oczywiście w zamku jest pełno Śmierciżerców.
Podsłuchajmy ich spotkań", powiedziała Hermiona
Trzej kompletni przyjaciele teleportowali się na terenie przed drzwiami do dachu zamku.
Prawie poszli pieszo, ale czarownice się nie wspinają.
Ron spojrzał na klamkę i spojrzał w Hermione z palącym bólem.
"Chyba są zamknięte", zauważył.
"Na klucz", powiedział Pan Schody, nędznie ubrany duch.
Spojrzeli na drzwi, krzycząc o tym, jak były zamknięte i prosili, by je wymienić
na małą kulę.
Hasło brzmiało "WOŁOWINOWE KOBIETY", krzyknęła Hermiona.
Harry, Ron i Hermiona cicho stali za kręgiem Śmierciożerców, którzy wyglądali źle.
"Myślę, że to w porządku, jeśli mnie lubisz", powiedział jeden Śmierciożerca.
"Dziękuję bardzo", odpowiedział drugi.
Pierwszy Śmierciożerca pewnie pochylił się do przodu by pocalować go
w policzek.
"O! Dobra robota!"
Powiedział drugi gdy jego przyjaciel cofnął się ponownie.
Wszyscy inni Śmierciożercy klasnęli uprzejmie.
Potem wszyscy poświęcili kilka minut, aby przedyskutować plan pozbycia się magii Harry'ego.
Harry czuł, że Voldemort stał tuż za nim.
Poczuł wielką nadmierną reakcję.
Harry wyrwał oczy z jego głowy i rzucił je do lasu.
Voldemort uniósł brwi na Harry'ego, który w tej chwili
nic nie widział.
"Voldemort, jesteś bardzo złym i podłym czarodziejem", Harry brutalnie powiedział.
Hermiona kiwnęła popierająco głową.
Wysoki Śmierciożerca miał na sobie koszulę, która mówiła
"Hermiona zapomniała, jak się tańczy", więc Hermiona zanurzyła jego twarz
w błocie.
Ron rzucił różdżkę Voldemortowi i wszyscy bili brawa
Ron uśmiechnął się.
Ron powoli sięgnął po różdżkę.
"Ron jest tym przystojnym", mruknął Harry, niechętnie sięgając po swoją.
Rzucili zaklęcie lub dwa i strumienie zielenych świateł wystrzeliły z głów Śmierciożerców.
Ron wzdrygnął się.
"Już nie tak przystojny", pomyślał Harry podczas gdy zanurzał Hermionę w ostrym sosie.
Śmierciożercy już nie żyli, a Harry był głodniejszy niż kiedykolwiek.
Wielka Sala była wypełniona niesamowitymi jęczącymi żyrandolami i wielką bibliotekarką,
która ozdobiła umywalki książkami o kamieniarstwie.
Góry myszy eksplodowały.
Kilka długich dyń wypadło z McGonagall.
Włosy Dumbledore'a przeczołgały się obok Hermiony gdy Dumbledore przybył do szkoły.
Świnia Puchona pulsowała jak duża żaba rycząca.
Dumbledore uśmiechnął się do niej i położył dłoń na jej głowie: "Teraz jesteś Hagridem".
"Jesteśmy jedynymi ludźmi, którzy się liczą.
On nigdy się nas nie pozbędzie", Harry, Hermiona i Ron powiedzieli chórem.
Podłoga zamku wyglądała na wielki stos magii.
Dursleyowie nigdy nie byli w zamku i nie mieli zamiaru przyjść w
"Harrym Potterze i Portrecie Czegoś, Co Wyglądało Jak Wielki Stos Prochu".
Harry rozejrzał się i spadał ze schodów kręconych przez resztę lata.
"Jestem Harrym Potterem," zaczął krzyczeć Harry.
"Ciemna magia niech lepiej się boi, o chłopie!"