นี่อะไรวะ?
(อะไรสักอย่าง)
การท้าทาย พยายามห้ามรังเกียจ
*เอามือกุมหัว*
โอ้ให้ตายเถอะ, ผมว่าต้องหาใครมาช่วยละ
มาเซีย: มาแล้วว
พิ้วดี้พาย: ไม่, ไม่ใช่เธอ
พิ้วดี้พาย: กลับไปเลย มาเซีย: ห้ะ?
พิ้วดี้พาย: โอเค ก็ได้
พิ้วดี้พาย: ก็ได้ๆ
มาเซีย: ขอบคุณน้าา พู๊ดซ์ (Pewds)
พิ้วดี้พาย: มาเซีย มาช่วยแล้ววว
คนๆนึงที่ผมไม่เคยรังเกียจ
มาเซีย: เค้าเองง พิ้วดี้พาย: ใช่...เธอเอง
พิ้วดี้พาย: เธอไม่รังเกียจ
แต่เธอเป็นแฟนที่ติ๊งต๊องที่สุดเลยนะ
มาเซีย: ขอบคุณ
พิ้วดี้พาย: ไอนี่มันสร้..สร้า...สร้าง โดย คริสเตนท์ ดันซ์
มาเซีย: (หลงใหล) ว้าว!!
มาเซีย: เอ้ ดูนี่สิ
ถุงเท้าสีรุ้ง เห็นรึป่าว ?
พิ้วดี้พาย: เธอแค่พยายามจะเรียกใช่รึป่าว
พิ้วดี้พาย: ขอร้องละ- นี่คือการรังเกียจ เธอจะทำให้การท้าท้ายนี่ผ่านไปด้วยดีได้มั้ย
มาลองกัน
นักแสดงโชว์ตีลังกาในรายการคุย
*เสียงบ่นในคลิป*
พิ้วดี้พาย: อะไรคือ ชาวฟินแลนด์ กับ การรังเกียจ ?
มาเซีย: เดี๋ยวนะ นี่มันรายการสดหรอ?
พิ้วดี้พาย: เค้ากำลังจะเรึ่-อ้อใช่
พิ้วดี้พาย: ตีลังกา!
*เสียงบ่นในคลิป*
*พิ้วดี้พายเครียดอย่างหนัก*
มาเซีย: ไม่เห็นเป็นการรังเกียจเลย
มาเซีย: ใช่มั้ย?
*ขำหมู่*
เรึ่มเหงื่อตกละ
ทำไม?
ไม่แคร์เลยหรอ
ทำไม?
เค้าแค่วางมันไว้ตรงนั้น
แล้วไง
นี่จริงจังปะเนี่ย?
เกิดอะไรขึ้นกับมันเนี่ย?
หมายถึง, มันสนุกนะที่เห็นเค้าเจ็บ
แต่ไม่เห็นจะเป็นการรังเกียจอะไรเลย
*หยุดดมมือเถอะ*
เอาละ
อันต่อไป
มันสนุกนะที่เห็นคนเจ็บแต่มันไม่ใช่การรังเกียจ ฟีลลิกซ์: รังเกียจไม่ใช่รังเกียจ
อ้อ
โอเค, ฮาวาย จาก ฮาวายถึงฮาวาย (อะไรวะ?)
แท้จริงแล้วแผน่ดินนี้มันเยี่ยมมาก จาก ชายฝั่งร็อคกี้ของฮาวาย ถึง ชายหาดกะหรี่สวยๆ ของฮาวาย, อเมิกาคือบ้านของพวกเรา
*พิ้วดี้พายถึงกับลงเลย*
มาเซีย: นั่นไม่เห็นจะร้ายอะไรเลย ฟีลลิกซ์: เธอพึ่งพูดอะไรไปน่ะ
เดี๋ยวนะ
จากชายฝั่งร็อคกี้ของฮาวาย
มาเซีย: ใช่
เข้าใจแล้ว แต่มันไม่..........
จริงหรอ?
จริงหรอ??
มาเซีย: ทำไมม? พิ้วดี้พาย: ไอสิ่งนี่มันจะฆ่าผมไปทั้งปี
ผมควรไปบำบัด...นี่เรื่องจริงหรอ?
มาเซีย: ทำไม?
พิ้วดี้พาย: จากชายฝั่งร็อคกี้ของฮาวาย ถึง ชายหาดของฮาวายยยยยย
นี่ล้อกันเล่นใช่มั้ย?
ทำไมไม่ถล่มมันไปเลยละ?
ถ้าเธอเป็นโรคประสาทจริงๆ, ก็เห็นๆกันอยู่ว่าเธอแค่อ่านแล้วก็......(มาเซียแร็ป) *เธอใจอ่อนไปแล้วเกินไปแล้ว*
ยี้
มาเซีย: นั่นอะไร ฉี่รึป่าว? พิ้วดี้พาย: ใช่
*หัวเราะ*
อะไรหน่ะ
*หัวเราะอย่างน่ากลัว*
ฉันคิดว่ามัน...
มาเซีย: นั่นจะไปไหนน่ะ?
อะไรของเองวะ
มาเซีย: เค้าไม่ตระหนักเลย...
พิ้วดี้พาย: ทำไมมึงไม่ตระหนักเลยวะ
มาเซีย: ก็ไม่เห็นเป็นไร...
นี่มันไม่ใช่แล้ว!
*กวาดฉี่ในโถฉี่*
มาเซีย: มันก็แค่ทำโดยสุจริต
พิ้วดี้พาย: ไม่มีใครทำเเบบนั้นหรอก มาเซีย: เค้าอาจจะอยากจะล้างมือก็ได้
อืออออออ ต่อไป
มาเซีย: มันก็ไม่เห็นน่ารังเกียจอะไร
ห้ะ? เธอต้องรังเกียจมันนะจะได้จบๆซักที เข้าใจมั้ย
หญิงสาวเรียก รีบร์อน ว่าไอขี้แง แล้วจากนั้นก็ไอ
อู้วววววววววววววววววววว
อู้ววววววว
ก็ยังไม่น่ารังเกียจ, เธอสมควรแล้ว, ที่ไปทำแบบนั้น
พิ้วดี้พาย: คลิปต่อไป มาเซีย: เอาอันที่แรงๆ กว่านี้มาหน่อย
เอาคลิปแรงๆให้เธอ, ผมอยากให้ความรังเกียจของเธอออกมาซักที!!!
ฮ่าๆ, เธอพุ่งไปทางขวาด้วยหัว
เธอก็แค่อยากได้ อาละดิน มาเซีย: ใช่
*หัวเราะคู่*
พิ้วดี้พาย: บอกผมมาว่านั้นไม่ใช่การรังเกียจ มาเซีย: ก็นิดนึง
พิ้วดี้พาย: นั่นสิ, แค่นิดนึง
มีอีก 3 คลิป ให้เธอรังเกียจ
ผม...ผมรู้สึกว่า-เจ็บปวด
โคตรทรมาร
แกล้ง ดาไร ราม่า
พิธีกร: งั้นถ้าคุณ ดาไร ราม่า เดินเข้าไปในร้านขายพิซซ่า
ดาไร ราม่า: ร้านขายพิซซ่า ?
พิธีกร: ใช่ๆ ร้านขายพิซซ่า
พิธีกร: แล้วก็พูดว่า ทำพิซซ่าด้วยทุกอย่างให้ผมอันนึงได้มั้ย
*พิ้วดี้พายร้องให้*
*ผมแค่หยอกเล่นหน่าา*
ไม่รังเกียจ
มันก็นิดนึงนะ
โอ้ว? อะไรนะ?
เพราะถ้ามันเกิดขึ้นก่อน, นั่นแหล่ะทำไมถึงไม่พูดว่าเรื่องขำๆ
ใช่, ควรจะโยนมันลงไปในบ่อไฟ
อันสุดท้าย
ไบรอัน แปะมือกับคนตาบอด
ไม่เคยแปะมือ ไม่เคยจับมือ ไม่เคยกอด
โอ้ ม่ายยย
นายมันบ้า
โอ้
ผมรู้สึกแย่. เธอรู้สึกยังไงบ้าง?
รู้สึกไม่ค่อยดีกับคนพวกนี้...
หยุดทำให้ผมดูแย่ซักที
โอเค, นี่คือการท้าทายพยามห้ามรังเกียจ
ขอบคุณที่ดูจนจบ, ถ้าสนุกอย่าลืมกดไลค์ด้วย บอกให้พวกเรารู้ด้วยว่าการท้าทายรอบหน้าอยากให้พวกเราท้าทายอะไร แล้วก็เหมือนเดิม...
*จูบกัมปั้น*
Stay awesome BROS!(คำประจำตัวพิ้วดี้พาย)
เดี๋ยวนะ เราควรแปะมือดีกว่า
กัมปั้นสหาย