Mój Boże myśli gnają
Serce szybciej bije
Czy to ty...? Czy możliwym jest, by wrócić tu?
Znam oczy te
choć obcy w nich mrok
Ciągną mnie na dno
gdy spotkam twój wzrok
Poznaję twarz
lecz brak dawnej skry
Młodsza i czulsza
nawiedza me sny
Jak możesz być tu
odległy o szept?
Jak, kiedy
dzieli nas świat?
W tych oczach znajomych
dziś obcy jest ktoś
Tak wielu
zabrakło nam słów...
Pogódź się z tym
Nie wróci tu
Umierał wciąż dzień po dniu
Niczym zbir
co w Châteaud’If wypełnić miał swój los
To umysł twój
Tak zwodzi Cię
Ten człowiek zniknął, jak sen
Historii kres
Wspomniany przez
Tych którym ufał
Kochał i --przez tych co...
Żyją wciąż
Jestem jak duch, miraż, zły sen(ciepły twój głos)
Co śledzi każdy twój krok(każdy mój krok)
Ciągniesz mnie na dno, gdy spotkam twój wzrok
Pogódź się z tym Nie ma go już(znam oczy te)
A jednak wciąż dręczy mnie(wciąż dręczy mnie)
Ze szponów obłędu tak chcę wyrwać się?
Jak możesz być tu, odległy/a o szept?
Jak, kiedy dzieli nas świat?
I czemu ta prawda tak gorzki ma smak..?
Jej nie oszukam
I jej nie zmienię
już nie ma nic
Nawet słów...