[Pisk opon]
♪ ♪
[dźwięk telefonu]
Aaaa! Łaaa! Co?! Co? Och.
Skaut, tu Pauling. Powiedz, że macie walizkę.
Jasne.
I nikt was nie widział?
W sumie to nikt.
Skaucie, jestem na miejscu.
To naprawdę zabawna historia...
Witaj, panno Pauling! Zabiliśmy wszystkich i zabraliśmy walizkę!
Nie wszystkich, Żołnierzu. Zostawiliście siedmiu świadków.
[Wystrzał]
Sześciu.
Pauling: Po prostu pilnujcie walizki, okej?
Miłego weekendu, panowie.
Do zobaczenia, panno Pauling! Wychodzę z furgonetki!
Do zobaczenia. W porządku.
Hej, panno Pauling! Zanim się pani rozłączy. Ach...
[Skaut bełkocze]
Skaut. Co? Powiedz coś.
Pewnie jest pani bardzo zajęta w ten weekend, co?
Zabawne, że o tym wspomniałeś.
Wygląda na to, że będę zakopywać ciała.
Żebyście nie trafili za kratki.
Och, dobrze. Czyli oboje jesteśmy zajęci.
[syreny]
Och. Muszę iść.
Wszyscy zajęci... zajęciami.
Szpieg: Widzę, że znów próbujesz umówić się z sygnałem.
Idź do diabła!
Hej, patrzcie na to. Co tam macie, jajogłowi?
Niezły refleks.
Ta. Słuchajcie. Eksperymentowaliśmy z teleporterem.
Powinniście to zobaczyć.
[Dźwięki teleportera]
Skaut: Wow. Możecie teleportować chleb.
A to ci... nowina. Demo wrócił z piwem?
Łaaaa! Co to do cholery jest?!
Nowotwory.
Wiecie, co to oznacza, prawda?
Żołnierz: Achhhhhh!
Nie możemy już teleportować chleba!
Inżynier: Hola, hola! Nie do końca, Żołnierzu.
Teleportuj go ile tylko chcesz.
To dotyczy was wszystkich.
Jeśli jest coś, co chcielibyście zrobić zanim...
Cóż. Umrzecie. To właściwy czas.
Szpieg: Ile minie, nim te nowotwory nas wykończą?
Pomyślmy. Używamy teleportera średnio 6 razy dziennie.
Razy cztery lata. Minus: nie jesteśmy chlebem.
Trzy dni. Tak. Zostały nam...
trzy dni życia!
Łooooooooooooo!! Łooooo! Łoo.
Co?
Szpieg: To jest wiadro.
Dobry Boże.
To nie wszystko.
Nie!
Zawiera nasze ostatnie życzenia.
Skaucie, zebrałeś je wszystkie?
Pewnie!
Doskonale. Panowie, zsynchronizujmy zegarki śmierci.
[pikanie]
Pozostało nam siedemdziesiąt godzin życia. Dla większości ludzi to nic.
Nie należymy do większości.
Jesteśmy najemnikami. Mamy środki. Determinację.
By dobrze wykorzystać ten czas!
Zegar tyka, panowie. Do roboty.
Pierwsze z naszych ostatnich życzeń należy do Skauta. On...
narysował, jak potrąca mnie samochód.
Coś ode mnie promieniuje.
To są linie smrodu. Samochód potrąca go, bo śmierdzi.
Tak, widzę. Tutaj narysowałeś mnie...
odbywającego stosunek seksualny z Wieżą Eiffla.
Wieżę Eiffla odbywającą stosunek seksualny ze mną.
Oboje odpoczywamy po stosunku.
[szeptane przekleństwa]
Ja płaczę, a Wieża Eiffla śmierdzi.
Czy ktoś prócz Skauta umieścił kartkę w wiadrze?!
Skaut: Typowy Skaut. [chichocze]
Świetnie. To była wielka strata czasu.
Nie przeczytałeś mojego.
[Westchnienie] Czy jest tam napisane, że chcesz wiadro?
Tak!
Do zobaczenia w piekle!
[gwałtowny wdech]
[Pukanie do drzwi]
Odejdź.
Cześć... masz chwilę?
Och, Skaut. Proszę. [cenzura] się.
Ta. To było zabawne. Eee, słuchaj...
[Krzyk]
Czekaj! Czekaj! Daj spokój, Szpiegu.
Wciskam głowę w te drzwi, żeby cię przeprosić.
Streszczaj się.
Naprawdę spisałem ostatnie życzenie.
Ja... Chciałbym pójść na randkę z panną Pauling.
Ty? Kiepski z ciebie podrywacz.
Co? Nie, nie, nie. Szpiegu, spójrz na to.
I na to. I to tutaj. Szpiegu, spójrz na to wszystko.
Ha. Nie. Z laskami radzę sobie świetnie.
Oboje mamy kubełek. Chcesz to zrobić?
Eee, okej.
Ty, Szpiegu. Tobie dobrze idzie z kobietami.
No wiesz, tymi z klasą. Tymi, co dobrze pachną i potrafią czytać.
I noszą tak trochę przekrzywione okularki. Łapiesz?
Tymi, co nie umawiają się z takimi jak ja.
Hmm, a dlaczego, jak myślisz?
Przestań już Szpiegu, nie mam pojęcia.
Tajemnica, którą zabierzemy do grobu. Żegnam.
Czekaj. Czekaj. [Westchnienie]
Ok, niech będzie. Szpiegu. To nie ma prawa wyjść poza ten pokój. [Westchnienie]
Jesteś lepszy ode mnie, dobra? Potrzebuję twojej pomocy.
Zrobię to pod jednym warunkiem.
[Pogłos mikrofonu]
Powtórz to.
Uwiedź mnie.
Ciebie?
Uwiedź mnie.
Co, Szpiegu? Nie będę...
Uwiedź mnie!
Dobra, dobra. Okej.
Hej, przystojniaku. Mam tu kubełek.
Nie jestem jedną z twoich kurczakowych lafirynd!
Jestem kobietą. Chcę mężczyzny niebezpiecznego, tajemniczego.
Chcesz być moim kochankiem?! Zasłuż na to. Uwiedź mnie!
♪ ♪
Szpieg: Ostatnie pytanie. Jesteś umówiony na kolację o siódmej.
O której się zjawiasz?
O siódmej. Rano. Sprawdzam restaurację, prześwietlam personel.
Czy kucharzowi można zaufać? Jeżeli nie, muszę go zabić.
Pozbyć się ciała, zastąpić go swoim człowiekiem, nie później jak o 16:30.
Jesteś gotowy.
Serio?
Nie. Wszystko, co powiedziałeś, to nonsens, a my nie mamy już czasu.
Gratulacje. Jesteś porażką.
Och. Oblałem?
Tak.
Naprawdę?
Tak.
Naprawdę?
Skaucie, o co ci chodzi?
O to, że cię nie potrzebuję. Załatwię to po swojemu.
Po swojemu?
O tak, po swojemu.
Więc zabieraj tę swoją porażkę, zwiń ją w rulonik i wsa...
Dobra, kurde, muszę lecieć.
A ty się odwal.
[Alarmy]
Gotowy?
Gotowy!
Och.
[ryk]
[krzyk]
Cholera.
[Alarmy]
Jesteś gotowa. No dobra. [Głęboki wdech]
Achhh!
Panna Pauling. Cóż za niespodzianka.
Zabrali walizkę. Nie martw się, możemy to naprawić.
Odzyskamy ją, a Administratorka nie musi o niczym wiedzieć.
Wygląda pani. Wygląda...
Achhh.
Demo: Na pijaną!
Żołnierz: Okrągłą! Miękką! Nie, okrągłą! Demo: Zamazaną!
Olśniewająco.
Pauling: Aha. Ty też.
Zaraz. Przecież walizka tu jest. Skaut, czy ty...
Macie tu bal?
Tak. Nie. Tak e... No więc. No, chodzi o to.
Chłopaki! Słuchajcie, chłopaki! Te nowotwory to tylko chleb dostaje.
To nawet nie nowotwory. To jakieś samoświadome pieprzyki, które...
które rozwijają się jedynie w czystej pszenicy.
Patrzcie na to.
Patrzcie. Tak bardzo mnie nienawidzi.
[śmiech]
Czyli wszystko gra. Dopóki nie teleportujemy chleba.
Pytanie.
O co chodzi, Żołnierzu?
Teleportowałem chleb.
Co?
Kazałeś mi.
Ile?
Nie robiłem nic innego od trzech dni.
Gdzie?! Gdzie go wysyłałeś?!
[Dudnienie]
Skaucie. Dostaję jeden dzień wolnego w roku, a ty zmarnowałeś go na...
to! Do widzenia.
Czekaj! Czekaj! Czemu nie porozmawiamy o tym przy kolacji?
[Ryk]
Co to do cholery jest?!
Panno Pauling, w nogi!
Teraz, doktorze!
Myślę, że idzie całkiem nieźle.
Ruszaj.
Hej, panno Pauling. Tak mi przykro.
Boże, Skaucie, za co? Za wciśnięcie tego jednego przycisku, którego nie wolno ci wciskać?
Wiesz w ogóle co jest w walizce, którą...
Och! Och! Daj mi zegarek!
No, dokładnie. Bo widzi pani, od tego wszystko się zaczyna.
Nie, właściwie to...
[Krzyk]
Ha! Ha! Ha! Teleportowałem chleb!
I tak dochodzimy do sedna, czyli do tego, że bardzo panią lubię i...
chyba powinna pani usłyszeć to na siedząco.
Chłopaki! Zamknijcie drzwi pancerne!
Panno Pauling. Przez ostatnie kilka godzin chciałem tylko...
[Ryk]
No dalej!
Um. Mniejsza z tym!
Pauling: Biegnij!
O Boże!
[Krzyki]
Aaaa.
Ach. Panno Pauling, czy wszystko w porządku?
Nie czuję nic poniżej szyi.
O Boże.
O, teraz już czuję. Au. Au.
O Boże, tak mi przykro. To jest...
To było takie niesamowite.
Nie jest pani zła?
Byłam wściekła. Boże, włączyłeś alarm walizkowy i...
i z jakiegoś powodu organizowałeś bal. Ale potem pojawił się ten potwór i...
zastrzeliliśmy go i zbudowaliśmy bombę i chyba złamałam nogę.
Czy możemy to powtórzyć?
Pewnie.
Chwila, nie. Nie możemy. Przecież będę martwy.
Słucham?
Dobre wieści! Nie umieramy! Będziemy żyć wiecznie!
Tego nie mówiłem! Powiedziałem tylko, że nie jesteśmy pełni nowotworów!
Och, dzięki Bogu.
Cóż, panno Pauling. To chyba randka.
Właściwie to był mój jedyny dzień urlopu w tym roku.
Och.
No, ale przecież możesz zabrać się ze mną na któreś z moich zleceń.
Pauling: Jutro zeszlifowuję odciski palców kupie trupów.
Skaut: Ach. Nie.
Pauling: Albo możesz pomóc mi powyrywać zęby trzonowe całej skrzyni głów.
Skaut: Podziękuję.
W piątek mam zabić kogoś, kto włączył alarm walizkowy i... och.
Tu raczej będziesz.