(Celestia) Czarne myśli zamieszały w życiu niewinnych
Dawne błędy prostszych czasów
Świat otoczył smutek
Przez to stałaś się potworem, który stworzyłaś w sobie
Ból sprawia mi ta walka z tobą
I męka którą musiałaś przejść
Żaden spokój Ci nie pomoże
Wszystkie te smutki w tobie pozostały
(Luna) Świat, który znałam kłamstwem tylko był
Za długo przy boku stałam twoim
I bez końca w cieniu tkwiłam gdy ty
Udawałaś wciąż, że szanujesz mnie i dotrzymujesz złamane obietnice
Zapomniana spadająca gwiazda
w ciszy walki o złamanych skrzydłach
Harmonijne ale wypowiedziane
Bez miłości bądź choć krzty szczerości
(Luna) Jak możesz sądzić, że wiesz jak cierpiałam
Spędzając każdy dzień w mroku
Żyjąc zawsze w cieniu twym,
Gdyż zawsze jaśniejsza byłaś ode mnie
Każdą noc w samotności
Spędzałam bez wdzięczności
Za to, co robiłam
i mój poświęcony trud
(Celestia) Nie musisz tego robić, możemy to naprawić
Nie musisz rozprawiać się ze smutkiem który w sobie masz
(Luna) Wciąż nie widzisz, siostro? Za późno już jest
Daję wszystko co mam zbyt długo
Ciesz się swym drogcennym blaskiem słońca
Bo teraz czas by śnić
Teraz noc trwać będzie wiecznie
I w twoich koszmarach usłyszę twój krzyk
(Celestia) Oh, siostro
Tak mi przykro
Świat nie zniósłby wszystkich tych
dawnych głupstw i pomyłek
Których dopuściłam się
Przez tysiąc nocy będę wciąż
Przeżywać każde słowo twe
Aż do dnia gdy naprawię to
Aż do dnia powrotu twego